Temat z notesu · 5 zapisków
Praca rąk i narzędzi: glina, drewno, kafle, skóra. Rozmowy o tym, czego nie da się przyspieszyć.
W małym zakładzie pod Ostrołęką makaron robią trzy osoby na jednej linii, z mąki, jaj od sąsiadów i czasu. Najwięcej czasu zabiera suszenie: około trzydziestu godzin w ciepłym pokoju z wentylatorami, w którym nie wolno się spieszyć.
W kuźni pod Częstochową nie ma termometru przy palenisku. Kowal patrzy na kolor stali i wie, czy jeszcze może kuć, czy już musi przestać. Spędziłam u niego dzień i próbowałam nauczyć się tych kolorów. Nauczyłam się dwóch.
Mały zakład szewski w lubelskiej kamienicy, półka z butami czekającymi na odbiór i szewc, który po obcasie poznaje, jak ktoś chodzi. Siedziałam u niego cały dzień i liczyłam pary.
W pracowni pod Kaliszem plandeki na naczepy, zadaszenia i osłony powstają bez igły i nitki. Tkaninę łączy się gorącym powietrzem i dociskiem, a potem rozrywa próbkę, żeby sprawdzić, czy szew jest mocniejszy od materiału.
Stary piec kaflowy w wiejskim domu rozbiera się kafel po kaflu, numeruje kredą i stawia od nowa. Spędziłam przy tym jeden dzień i dowiedziałam się, że najdłużej trwa to, czego nie widać.
