Temat z notesu · 5 zapisków
Nocne zmiany, magazyny, hale i sale. Jak wygląda dzień pracy tam, gdzie zwykle się nie zagląda.
Pierwszy tydzień września w przedszkolu Montessori pod Wrocławiem, oglądany z krzesełka wysokości trzydziestu centymetrów. Nauczycielka opowiadała mi o adaptacji, o dzbanku z wodą i o tym, dlaczego w sali prawie nikt nie podnosi głosu.
O jedenastej scena była pustą podłogą, o dziewiętnastej weszło na salę kilkaset osób. Przez osiem godzin pomiędzy patrzyłam, jak ekipa techniczna sali koncertowej we Wrocławiu wiesza światła, rozkłada kable i sprawdza każdy mikrofon po kilka razy.
Betonowanie stropu zaczęło się o wpół do piątej, bo po dziesiątej beton w lipcowym słońcu robi się nerwowy. Spędziłam ranek z kierowniczką budowy bloku na obrzeżach Rzeszowa i patrzyłam, jak w jej telefonie radar burzowy wygrywa z harmonogramem.
Odcinek Drawy w parku narodowym otwiera się dla kajaków dopiero pierwszego lipca. Czerwiec na przystani to szlifierka, żywica, liczenie wioseł i kamizelek, i czekanie na telefon od pierwszej grupy.
Hala wielkości kilku boisk, regały do sufitu i ludzie, którzy w nocy kompletują zamówienia, żeby rano mogły wyjechać ciężarówki. Przeszłam z nimi całą zmianę, od odprawy do ostatniej palety.
